Two vastly similar different tales from the Eurozone crisis

At the beginning of the new year, it is intriguing to compare the tales of two very similar, and at the same time very different stories from the ongoing Eurozone crisis.

The first one is the Irish experience, as it was analyzed in the New York Times, here

The second one (in Greek) is the Greek experience, as it is summarized in an article and reader’s commentary in the Kathimerini newspaper, here.

This story is followed by the opinion of Odysseas Ioannou in Eleftherotypia newspaper, here

It is, indeed, intriguing to compare the mentality of the people behind both those stories, and to understand what has happened in those two countries, and what is bound to happen next…


Ireland’s Rebound Is European Blarney

DUBLIN — I was talking just before Christmas to a young man who sells shoes in a department store in Dublin. He told me that a television news crew had filmed interviews in the store the previous day. They wanted to know if sales were picking up during the vital holiday period, indicating that the battered Irish economy was, after five grim years, on the rise at last.

Most of his colleagues said that, actually, sales were rather sluggish. One was more hopeful and said that there were signs of improvement. When the young man watched the TV news that night, he was not entirely surprised to find that the only interview that had made the cut was the one with the optimist.

Everyone wants Ireland to be a good-news story, proof that a willingness to take the pain of prolonged austerity will be rewarded in the end. Ordinary citizens are hungry for some hope. The government, in the words of Deputy Prime Minister Eamon Gilmore, was “determined that Ireland would be Europe’s success story.” An influential board member of the European Central Bank, Jörg Asmussen, says, “The Irish program is a success story.” Chancellor Angela Merkel of Germany praised Ireland as an example of how crisis countries could turn themselves around.

The only problem is that, for most of us who actually live here, Ireland’s success story feels less like “The Shawshank Redemption” and more like “Rocky.” We haven’t been joyously liberated; we’ve just withstood a lot of blows. We’re still standing, but we’ve taken so many punches that it’s hard to see straight.

Yes, things are finally looking up, but the hopeful vision is clouded by two nagging questions. Did they need to be so bleak for so long? And has the harsh medicine actually cured Ireland’s ills?

For conservatives, in particular, Ireland is the Tyra Banks of nations: a model country. The only problem is that they can’t quite decide what Ireland is a model of.

For a long time, when Ireland was booming, it was the perfect face of light regulation and low taxes. (With impeccably bad timing, Senator John McCain cited Ireland’s low corporate taxes as a model for the United States in his presidential election debates with Senator Barack Obama in 2008 — just as Ireland was sliding into crisis.) Now, with Ireland tentatively emerging from its long slump, it is being cited as the great exemplar of the virtues of austerity.

As the German finance minister, Wolfgang Schäuble, a fiscal hawk, put it in October: “Ireland did what Ireland had to do. And now everything is fine.” Ireland was a success story when it was partying wildly and it is a success story when it is the Grim Reaper of international economics. Binge or purge, we can do no wrong.

We Irish are eternal optimists, but Mr. Schäuble’s belief that everything is fine is a rare example of a German outdoing us in irrational exuberance. It is certainly true that, if you were to walk around the rebuilt Dublin docklands, with their shiny European headquarter offices for Google, Twitter, Facebook and Yahoo, and their slick cafes and hotels, you might conclude that if this is what an Irish crisis looks like, an Irish boom must be quite something to behold.

The supercool new Marker Hotel and apartment complex, which opened its doors in April and cost 120 million euros ($163 million), could be in Los Angeles or Dubai. It looks down on the buoyant American architecture of Martha Schwartz’s Grand Canal Square and a plush Daniel Libeskind theater. In a country wrecked by a spectacular property bubble, house prices in Dublin have begun to soar again, rising 13 percent in the last year.

But Ireland has two economies: a global one dominated by American high-tech companies, and a domestic one in which most Irish workers have to make their living. The first is indeed booming. Not least because of those low corporate taxes, large global corporations find Dublin convivial for reasons other than its pubs and night life. The sheer scale of Ireland’s dependence on this kind of investment for its exports can be judged by the fact that Irish gross domestic product took a serious hit in 2013 when Viagra (which is made by Pfizer in County Cork) went off patent in Europe. Broadly speaking, however, the global side of the Irish economy has remained robust.

But home is where the heartache is: in the domestic economy outside the gated community of high-tech multinationals. Outside Dublin, property prices are still falling. Wages for most workers have dropped sharply. Unemployment remains very high at 12.8 percent — and that figure would be higher if not for emigration. There’s always been a simple way to measure how well Ireland is doing: Go to the ports and airports after the Christmas vacation and count the young people waving goodbye to their parents as they head off to the United States, Canada, Australia or Britain, where they have gone to find work and opportunity.

Other people protest in bad times; the Irish leave. And they’ve been doing so in numbers that haven’t been recorded since the 1980s. Nearly 90,000 people emigrated between April 2012 and April 2013 and close to 400,000 have left since the 2008 crisis. For a country with a population about the size of Kentucky’s (about 4.5 million), that’s a lot of people.

There’s no great mystery about why they’re going: They don’t believe in the success story. A major study by University College Cork found that most of the emigrants are graduates and that almost half of them left full-time jobs in Ireland to go abroad. These are not desperate refugees; they’re bright young people who have lost faith in the idea that Ireland can give them the opportunities they want. They just don’t buy into the narrative of a triumphant rebound.

When the International Monetary Fund, the European Commission and the European Central Bank — the so-called troika — took over Ireland’s fiscal governance in December 2010, they somehow convinced themselves that sharp cuts in public spending and reductions in wages would go hand in hand with economic growth. The I.M.F., for example, told us that the Irish economy would grow by 5.25 percent between 2011 and 2013. In fact, it grew at around half that rate.

Common sense would have suggested that in an economy in which private investment had dried up (Irish investment rates are now about half the average for the euro zone), there might be a problem with slashing public investment as well. After five years of austerity, it is shocking but hardly surprising that one in four Irish children are growing up in households in which no one at all is in paid employment.

Nor is it surprising that the departure of the troika at the end of 2013 and some modest signs of economic recovery have not been greeted by Riverdancing on the rooftops. Irish people were prepared to take some punishment; there’s enough Catholic guilt still around for a story of sin and atonement to have considerable psychological purchase. People do look back ruefully on the Celtic Tiger years and admit that we deserved a whipping for thinking we could get rich by selling one another million-dollar houses. But they are not convinced that the cruel scale of the punishment was necessary or that the nasty medicine has, in fact, worked.

Behind both of these propositions looms the great contradiction in the supposed success story of Irish austerity. It was austerity only for citizens.

Running parallel to all the cuts in public spending and all the calls for fiscal responsibility has been a program of spending so lavish that it makes a drunken sailor look stingy. One part of the troika program was to cut wages, welfare, health care and education. The other was to insist that Ireland continue to put vast resources into its teetering banks, including the notorious, now liquidated, Anglo Irish Bank.

The policy of No Bondholder Left Behind, on which the European Central Bank insisted, has been staggeringly expensive. To put it in perspective, the European Union has just agreed to create a fund of $75 billion to deal with all future banking crises in its member states. Tiny Ireland has spent $85 billion bailing out its own banks.

Particularly galling to most Irish people is that there is now an almost casual admission that this was a pretty crazy idea. Olli Rehn, the European Union’s economic affairs commissioner and one of the chief architects of Irish strategy since the crash, now says, “In retrospect, I think it is quite easy to spot some mistakes like the blanket guarantee for banks.” This admission, though, does not imply any change of policy. “But that is now water under the bridge,” he went on to say, “and now we have redirected the river.” Ireland, Mr. Rehn reassured us, is in “a better place for the moment.”

But the river has not been redirected: A torrent of debt continues to flow from the catastrophic decision to save bad banks at all costs. Hopes that Ireland’s debts might be alleviated by its European partners in recognition of the country’s role in saving the euro are now fading.

Little Ireland took one for the team. In return, it gets a pat on the head and the dubious pleasure of being called a success story.

This is why, in the end, the austerity program has not succeeded even in its basic aim of bringing down Ireland’s sovereign debt, which actually rose sharply over the last five years. In 2009, it was 64 percent of G.D.P. Last year, it peaked at 125 percent. The debt has doubled while public spending has been slashed.

In this, Ireland may be a model indeed: suffering to maintain an unreal image of slimmed-down perfection.

Fintan O’Toole, a columnist for The Irish Times, is a visiting lecturer at Princeton.

This article appeared in The New York Times, here


Οι ευαγγελιστές της Αποκάλυψης

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Τους ακούς να προεξοφλούν την καταστροφή και νομίζεις από το ύφος τους πως απολαμβάνουν τη θέα της λύτρωσης. Η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ, το ευρώ θα καταρρεύσει και μαζί του και ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Το κοινωνικό ξέσπασμα είναι αναπόφευκτο, οι κατά συρροήν αυτοκτονίες θα αυξηθούν με γεωμετρική πρόοδο, μαζί με την ομοφυλοφιλία και τα προβλήματα αναπνοής. Στους δρόμους θα κυκλοφορούν μόνον άνεργοι, οι δε εργαζόμενοι θα εξορισθούν στα ξερονήσια του Αιγαίου. Οι ψεκασμοί θα πέφτουν βροχή. Και επειδή όλα αυτά θα γίνουν με μαθηματική ακρίβεια, το έχουν προβλέψει γέροντες σοφοί που μιλούν τη γλώσσα του επέκεινα καλύτερα να γίνουν όσο πιο γρήγορα γίνεται για να μπορέσουμε να μηδενίσουμε τον χιλιομετρητή και η ωραία Ελλάς να ξεκινήσει το νέο της ιστορικό ταξίδι από την αρχή. Είναι βέβαιο πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν τα νεύρα τους και αναρωτιέμαι αν και ο φίλος Νίκος Δήμου είχε τα νεύρα του όταν έγραψε στην ιστοσελίδα Protagon εκείνο το άρθρο με τίτλο «Να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ να τελειώνουμε». Να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ για να τελειώνουμε με τον μύθο της αριστεράς. Πώς λένε να γίνει ένας γερός σεισμός για να τελειώνουμε με τα αυθαίρετα; Διότι ή πιστεύεις ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι ο άνθρωπος που όλοι περιμένουμε για να βάλει τη χώρα σε ορθή πορεία, ή δεν αντιλαμβάνεσαι πως μαζί με τον μύθο της αριστεράς κινδυνεύεις να τελειώσεις κι εσύ. Κι εγώ έχω τα νεύρα μου αλλά δεν κάνω έτσι. Ούτε εγώ αντέχω άλλο αυτό το γενικευμένο σούρσιμο μιας κοινωνίας που ζει μόνον για να πληρώνει λογαριασμούς. Ούτε εγώ αντέχω τις πολιτικές κενολογίες περί ανάπτυξης με το ανθρακικό που έχει εξατμιστεί και τους έχει μείνει μόνον η ξινίλα. Κι εμένα με τρελαίνει ο πατερναλισμός του αχόρταγου κ. Στουρνάρα. Πλην όμως με κρατάει μια πολύ απλή και μάλλον κοινότοπη σκέψη, κάτι σαν ένστικτο αυτοσυντήρησης. Και πώς είμαι βέβαιος πως θα στέκομαι στα πόδια μου αφού τελειώσουμε, και δεν θα έχω κι εγώ «τελειώσει» μαζί με τα υπόλοιπα; Θα μετεωρισθώ επ’ ολίγον στον αττικό ουρανό, θα παρακολουθήσω το θέαμα της χώρας που καταρρέει κι όταν κοπάσει ο κουρνιαχτός θα προσγειωθώ για να κάνω τον απολογισμό. Διότι υπάρχει και μια λεπτομέρεια, κάτι σαν τα ψιλά των συμβολαίων. Οταν ο ευαγγελιστής Ιωάννης έγραφε την Αποκάλυψη είχε κατά νου τον υπεσχημένο από τον Θεό του άλλο κόσμο. Οι δικοί μας ευαγγελιστές ποιον άλλον κόσμο οραματίζονται;



Διανοητικά πρόκειται για ένα άκρως απαιτητικό και συνταρακτικό θέμα (συγχαρητήρια στον αξιότιμο και αξιολογότατο αρθρογράφο) , το οποίο εστιάζεται από μεθοδολογική άποψη στην διασταύρωση μεταξύ της προφητείας, της καταστροφολογίας, της επιστημονικής φουτουρολογίας (μελλοντολογίας),της ποίησης, της μυθολογίας, του θρησκευτικού μυστικισμού και της παράνοιας.Εχω μεν ετοιμάσει ένα πόνημα αποτελούμενου από 30 μέρη, αλλά αυτονοήτως δεν το αποστέλλω.Τουναντίον προσπαθώ να το μειώσω το πολύ σε 8 μέρη.
Απαραίτητη πληροφορία : Ενας από τους πανεπιστημιακούς μου κλάδους ήταν η “Γενική Μεθοδολογία των βασικών και ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ επιστημονικών ερευνών”, διαλέξεις πρωτίστως για τους μεταπτυχιακούς και πανεπιστημιακούς στα πλαίσια της επιστημονικής επιμόρφωσης (Ιδέ στην Ιστοσελίδα μου ( ) το βιογραφικό μου στα Ελληνικά. Δηλαδή είχα στο παρελθόν και επαγγελματικό λόγο να ασχοληθώ συστηματικά και με τις αποκαλύψεις του παρελθόντος (υπήρχαν πολλές). Πιστεύω να γίνονται έτσι μερικά περί των σχόλιών μου sui generis ποιό κατανοητά.

Σχολίασε ο/η Panos Terz |


@Σχολίασε ο/η Νίκος | 15:28:52, Ιανουάριος 11th, 2014

Το καταστατικό της ΕΚΤ και ο ευρωπαϊκός κανονισμός για το Ευρώ περιγράφουν ακριβώς αυτό. Ένα από τα site στα οποία μπορεί κανείς να βρει τα επίσημα έγγραφα είναι το EURLEX. Δείτε κι εσείς και εξηγήστε μου πως αλλιώς να το ερμηνεύσω. Ή πείτε μου που αλλού μπορώ να βρω αυθεντικότερα έγγραφα. (Και δεν το εννοώ χλευάζοντας ρητορικά, όπως εσείς στο σχόλιό σας για μένα.)

Μέχρι να μου το εξηγήσετε: δεν ξέρω πως αλλιώς να χαρακτηρίσω ένα χρηματοπιστωτικό εργαλείο, στου οποίου την έκδοση έχει αποκλειστικό δικαίωμα μια τράπεζα (Α.Ε.), και το οποίο κατόπιν δανείζει στα κράτη. Κράτη, τα οποία με τη σειρά τους δεν έχουν δικαίωμα να τη ελέγξουν αλλά μόνο να “συνδιαλεχθούν” μαζί της για τα υπέρ και τα κατά ενός οποιοδήποτε χειρισμού. Σημειωτέον ότι η ΕΚΤ έχει το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης αλλά δεν φέρει ευθήνη για την εξέλιξή του σε οικονομικό επίπεδο, όπως π.χ. εμπορεύεται και μετοχές εταιρειών, ομόλογα κ.λ.π. Πείτε μου τώρα εσείς, πως αλλιώς να το ονομάσω αυτό το εργαλείο; Νόμισμα δεν είναι.

Σχολίασε ο/η Ένας αναγνώστης |


Τα πράγματα νομίζω είναι πιο απλά. Οπως ο Αριελ Σαρόν κατέσφαξε 2000 άοπλους Παλαιστίνιους το 1982, αλλά μετέπειτα ως πρωθυπουργός αποχώρησε από την Γάζα και έδωσε τεράστια ευκαιρία ειρήνης σε ένα από τα πιο πολύπλοκα ζητήματα στην Μέση Ανατολή έτσι και οι δύο συγκυβερνούντες σήμερα αρχηγοί, που έχουν και αυτοί τεράστιο μέρος ευθύνης για την κατάντια της χώρας, θα πρέπει να προχωρήσουν αταλάντευτα στις μεταρυθμίσεις που επιβάλει η κοινή λογική και όχι κανένα νεοφιλελεύθερο ή σοσιαλιστικό ιδεολογικό μόρφωμα. Οτι κάνει ένας κοινός έντιμος οικογενειάρχης για να επιβιώσει η οικογένειά του το ίδιο πρέπει να κάνουν και αυτοί. Επιπλέον δε θα πρέπει να αφήσουν ανεπηρέαστη την δικαιοσύνη να συντρίψει το τέρας της διαφθοράς, αγγίζοντας όλα τα σάπια κύταρα της εξουσίας των τελευταίων 40 χρόνων όσο επώνυμα ή ψηλά ευρίσκονται, ακόμα και αν αγγίξει και τους ίδιους. Αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη στο θέμα αυτό, η χώρα δεν θα σηκώσει κεφάλι και στο τέλος θα πνιγεί στο αίμα της.

Σχολίασε ο/η Dimitrios |


Κρίνοντας κι από τα σχόλια στο άρθρο, που κυμαίνονται από υστερικά αντι-Ανδρεϊκά μέχρι υστερικά αντι-ΓΑΠικά, καθώς και ότι κανένας δεν φαίνεται να κατάλαβε ακόμη ότι ήταν η παρακμή της χώρας που έφερε “τα κακά μνημόνια” κι όχι τα μνημόνια που έφεραν την παρακμή της χώρας, είμαι απολύτως σίγουρος: μας ψεκάζουν.

Και είναι και πολύ ισχυρό το φάρμακο…

Σχολίασε ο/η James Bond |


Τουλάχιστον βρε παιδιά , ας γίνει και λιγάκι πιό έξυπνο το ζευγάρι Σαμ+Μπένι γιατί κάνει κραααα το ότι οι άνθρωποι πάνε μόνο και ΜΟΝΟ για την εξουσία. Αρα τί πιό κακό θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι που το χετε ; Απλή λογική η οποία τελικά μετράει υπερ ΣΥΡΙΖΑ κυρίως διότι είδαμε τα Ζάππεια και τα ίχνη ΠΑΣΟΚ που ξέμειναν και σώνει και καλά τώρα … θα μας σώσουν .
Κι απ την άλλη ετομάζονται οι Ελιές να μας (ξανα)φέρουν τους γνωστούς ένοχους και αυτούς πάλι σαν συνεργαζόμενους …. με τους σωτήρες !

Κι ερωτώ : Αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ ποιός θα φταίει ; Ο λαός , ε ;

Σχολίασε ο/η Γιάννης |


Ο κ. Τ.Θ. τελευταίως και πολλοί σχολιαστές ,βλέπω να κατηγορούν το πασοκ, τον Αντρέα τον Σημίτη κλπ, ωσάν αυτοί να είναι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία της χώρας. Ασφαλώς όσοι κυβέρνησαν έχουν μερίδιο ευθύνης. Όμως όλοι αυτοί ξεχνούν την τελευταία εξαετία 2004-2009 που τη χώρα κυβερνούσε η Ν.Δ. με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή. Ας ρίξουν λοιπόν, όλοι αυτοί, μια ματιά στα στοιχεία που δίδει η Τ.τ.Ε. για να δουν ποιός πραγματικά χρεοκόπησε την Ελλάδα. Ή ας θυμιθούν ποιά Ελλάδα παρέδωσε ο Σημίτης το 2004 στον Καραμανλή και ποιά Ελλάδα παρέδωσε ο Καραμανλής στον Παπανδρέου. Η πρώτη ήταν η Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, που μας έκανε υπερήφανους όλους τους Έλληνες. Η δεύτερη ήταν χρεοκοπημένη Ελλάδα που μας έκανε όλους δυστυχείς.
Σήμερα ο Βενιζέλος, λειτουργώντας υπεύθυνα, στηρίζει τον Σαμαρά για μπορέσει η χώρα μας να ξεπεράσει την δύσκολη περίοδο. Κάτι βέβαια που δεν έπραξε ο Σαμαράς το 2011 και 2012. Τότε ήταν αυτός που έσερνε τον αντιμνημονιακό χορό και ακολουθούσαν όλοι οι άλλοι.
Όσο για τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς κάποιου σχολιαστή για τον ΓΑΠ, θα του θυμίσω τούτο: Η υποκειμενική βεβαιοτητα, δεν ταυτίζεται πάντα με την αντικειμενική.

Σχολίασε ο/η Κώστας Διδ. |


Κάπως πρέπει πάντως να τελειώνουμε με τους αριστερούς μύθους, τη νοσταλγία στα σοβιέτ και την θεώρηση όλων όσων θεωρούνται στη δύση mainstream ως νεοφιλελεύθερες πρακτικές. Πρέπει επιτέλους να τελειώνουμε με αυτούς τους δογματισμούς που κατέστρεψαν τα πάντα όπου εφαρμόσθηκαν.
Αν πραγματικά απαλλαγόμασταν από το μύθο της αριστεράς με το σύριζα κυβέρνηση, μα το Θεό θα τους ψήφιζα. Αλλά δεν θα απαλλαγούμε. Γιατί θα λένε ότι παρέλαβαν καμμένη γη ( δεν έχουν άδικο εδώ), τους εμπόδισαν οι κακοί ξένοι, δεν φταίνε αυτοί και μπλα μπλα. Και εφόσον το πόπολο δεν διδάχτηκε απολύτως τίποτα από την εμπειρία με τον αντρέα, γιατί θα διδαχτεί τώρα;
Γιαυτό διαφωνώ με τον Δήμου αν και κατανοώ αυτό που λέει.

Σχολίασε ο/η Fhi |


Κυβερνηση θα πει να επιβαλεις τις διαταξεις του Συνταγματος, τον Νομο και την Ταξη. Α, και να λειτουργεις το ολον κρατος και μαζευεις φορους. Για να το κανεις αυτο με αριστερη κυβερνηση εδω στο Ελλαντα, οπως ειναι τωρα, χρειαζεσαι ή εναν Πολ Ποτ με τους κοκκινους Χμερ ή στην καλυτερη περιπτωση εναν Φιντελ – ε, και να μην ξεχασουμε τον Πανο Καμμενο για Υπουργο Εθνικης Αμυνας (διακαης ποθος) μαζι με τους αποστρατους που εχει μαζεψει. Τα νευρα μας δεν δοκιμαστηκαν ακομη στα ορια τους. Λεξοτανιλ ή Σεξοτανιλ (για τους απορους και απορουντες) και όποιος αντεξει. Ο Παραδεισος μπορει να περιμενει.

Σχολίασε ο/η nikaram |


Το κακό με το μέλλον είναι που δεν έχει γίνει ακόμα. Περισσότερο ακόμη το κακό που όλοι οι προφήτες, άσχετα αν αυτοί λέγονται Μπίλ Γκέητς π.χ. και αναφέρονται στο Διαδίκτυο, ή, Ιωάννης και αναφέρονται στη δευτέρα παρουσία έχουν το μεγάλο παράπονο πως όταν το μέλλον γίνεται παρόν παίρνει μια άλλη μορφή, από ότι αυτή προέβλεψαν. Από την άλλη μεριά, ποιός θα πίστευε π.χ. στους χρόνους του μεγάλου, υπεροχου, ηγέταρου, γάτας, αλεπούς, και άλλων κατοικίδιων, ή άγριων ζώων Α. Γ. Παπανδρέου, ότι η Ελλάδα, λόγω της πολιτικής ηθικής και πράξης που πρώτος αυτός εδίδαξε, θα έφτανε στο σημείο να σέρνεται και να ζητά δανεικά 400 δις που της λείπουν, στα χρόνια της δόξας των τελευταίων Μεγάλων ηγετών φαγωμένα; Τόση φαντασία δεν είχε κανείς. Ούτε και τώρα βέβαια έχει, αλλά μάλλον την δανείζεται από το εξωτερικό, σύνφωνα με τα ήθη και έθιμα της εποχής.

Σχολίασε ο/η 2λάμδα |


@ salamof

Παραμυθι τα περι φιλελευθερισμου;
Καντε μας την χαρη…τι ειχαμε (οχι μονο στην χωρα μας αλλα και σε ολη την δυτικη Ευρωπη) ολα αυτα τα χρονια, σοσιαλισμο;

Βολικο να ριχνετε το φταιξιμο στην ‘αριστερα’ γενικως και αοριστως, για τα σφαλματα των κυβερνωντων αλλα δεν κολλαει. Διοτι η επιλεγομενη ‘ιδεολογικη κηδεμονια’ της αριστερας στην κοινωνια (που δεν ξερω απο που συναγετε οτι ειναι ‘γενικως παραδεκτη’), δεν παρηγε πολιτικο εργο. Κοινως οι υπογραφες στα δανεια που μας γονατισαν και στα συνακολουθα μνημονια που μας διελυσαν μπηκαν απο γαλαζοπρασινα χερια ειτε σας αρεσει, ειτε οχι. Καταλαβατε;

Σχολίασε ο/η LCK |


Το να απαγοητεύεται,να κουράζεται, να βαριέται κάποιος και να λέει ό,τι του έρχεται είναι ίδιον ορμέμφυτης αντίδρασης, επιπολαιότητας, αγνωσίας και παντελούς έλλειψης βασικών κριτηρίων.

Τέτοιες είναι οι προδιαγραφές ατόμων που λένε “να βγεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να τελειώσουμε με τον μύθο της Αριστεράς”.

Εμφανίζονται, μάλιστα και ως διανοούμενοι που, δυστυχώς, επιρρεάζουν αρκετούς ψηφοφόρους.

Τα ίδια λέγανε και για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου!

Μερικοί, μάλιστα, … χαζο-πονηρούληδες ισχυριζόντουσαν, ότι, επιτέλους, ήλθε η ώρα για να κυβερνήσει η Αριστερά. Και ακόμη, ότι αν, έστω, γίνει το 10% αυτών που λέει ο Ανδρέας, τότε η Χώρα θα γίνει παράδεισος!

Μα πού, τελικά, έχει επιτύχει η Αριστερά ή, έστω, αριστεροί οραματισμοί διακυβέρνησης?

Στην Ελλάδα, ο Ανδρέας και το αριστερό συνοθύλευμα του ΠΑΣΟΚ, μαζή με κάποιους Κωστάκηδες και Γιωργάκηδες, επιφέρανε τα τραγικώτερα ποσοστά αποτυχίας, που, μέχρι σήμερα, έχει δει αυτός ο τόπος.

Δυστυχώς, το αριστερό “πείραμα” δεν φαίνεται να έχει τελειώσει. Το ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε προς όφελος του ΣΥΡΙΖΑ, η ηγετική ομάδα του οποιου απαρτίζεται από ημιμαθείς και μετρίας πολιτικής εμβελείας … μπούληδες έως υπέργηρους παλαιο-συμμορίτες.

Εξυπακούεται, ότι ο σύντροφος Τσίπρας, δεν διαθέτει ηγετικά χαρακτηριστικά πολύ δε περισσότερο ανάλογα με αυτά του Ανδρέα Παπανδρέου. Ουδείς στο κόμμα του θα μπορέσει, κάποτε, να πει, “αν δεν ήταν ο Αλέξης, δεν θα μας εγνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας”.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυία για να παραδεχθούμε ότι ο σύντροφος Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι άλλο από κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου! Με τον αρχικληρονόμο, μάλιστα, να είναι πολύ κατώτερος του … πατριάρχη! Διότι περί συνοθυλεύματος ή συρφετού πρόκειται, που αναζητά λύσεις με συνιστώσες που οδηγούν, με ακρίβεια, σε σοβιετικού τύπου συνισταμένη!

Φαίνεται, λοιπόν, ότι από την συμφορά ΠΑΣΟΚ – Ανδρέα Παπανδρέου ουδέν διδάχθήκαμε (tabula rasa). Αλλως δεν θα ευχόμασταν άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, στην εξουσία.

Αν μόνος, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν επιφέρει ολοκληρωτική καταστροφή, τότε, με τα μυαλά που έχουμε, κάποια νέα αριστερή μετάλλαξη θα εμφανισθεί για να συνεχίσει την πορεία της Χώρας, προς τον αφανισμό.

Σχολίασε ο/η George P. Papavassiliou |


Well said Taki, you remain one of the few who keep their calm, while the country (quite deservedly, in my opinion) is still in the process of free falling. I don’t really think that there is a way out of this; i just want to mention a quote from one of my favorite modern French films (La Haine) and i put it in French, since you were intellectually shaped there: ‘ce n’est pas la chute, c’est l’atterisage’.

Σχολίασε ο/η Julian |


Απο ενα λαο που εξελεξε (και για πρωθυπουργο, οχι για σκουπιδιαρη), και με 10% διαφορα, τον διανοητικα καθυστερημενο απογονο του θλιβερου Ανδρεα, που φερει μεγα μερος της Ευθυνης για τη σημερινη καταντια της χωρας,

γιατι να μην περιμενει κανεις να εκλεξη, επισης για πρωθυπουργο, τον ανεκδιηγητο, γελοιο Τσιπρα, που μαιμουδιζει τον Ανδρεα του 80 χωρις βεβαια ουτε το 1% των διανοητικων και ακαδημαικων προσοντων του,

Και τον παραγιο του, τον οικονομικα αναλφαβητο, γραφικο χατζηαβατη, το δραχμολαγνο Λαφαζανη…

Αλοιμονο στη χωρα μου. Μωραινει Κυριος ους βουλεται απωλεσαι…

Σχολίασε ο/η Γατος Πασων των Ρωσσιων. |


Μα θα βγει ο Τσιπρας και θα ξεκινησει ένα ολιστικο σαμποτάζ εναντιον του, οικονομικο και κοινωνικο από το 70% ή το 60%. Τα φαντάσματα του ΠΑΣΟΚ- εαμ θα εξαχνιστουν από τη χωρα όπως επι μακαρθισμου. Θα αντιγράψουμε ολες τις ξενες πρακτικες. Ακομη και ο φονπαπεν δικαιολογειται, διοτι οι γερμανοι πηγαν στον αδολφο για να μη πεσουν στη Ροζα Λουξ/ργκ και τα στα σκυλια των πολποτ-ΟΠΛΑ-Κιμ κλπ. Οι νεοδημοκρατες θα βγαλουν αρχηγο έναν νέο Σαμαρα 2009, ένα νέο “τσακαλωτο” (βοριδης πολυδωρας είναι φρουτοκρεμες). Η μεγαλοαστικη ταξη δε προκειται να ξαναπαει με το νέο ΠΑΣΟΚ (=συριζα) διοτι θα αποδομηθει κι άλλο εάν το επιχειρησει και θα πανε στο πατο με τους καρχαριες και οι δυο. Τωρα υπαρχει ΧΑ σε αντιθεση με το 1981. Τωρα το ιστορικο διδαγμα υπαγορευει ότι το 1981 αξιζε ένα πραξικοπημα, δηλ μια ολιστικη αντισταση! Τοτε το φρόνημα των αντιπασοκ ητο στο χωμα. Τωρα είναι ασυγκρατητο! Τοτε το ΠΑΣΟΚ ηταν στο 48 και 46 και 41 μινιμα! Τωρα οι νεοαπσοκοσυριζαιοι είναι μεταξυ 27-33% μαξιμα! Τωρα το κεντρο ειναι απέναντι στους συριζοκουμουνιστες (οι 58, το πασοκ5% του βενιζελου: μεγαλη υποθεση αυτό σε αντιθεση με το 2009 οπου ολο το κεντρο και η μεγαλοαστικ. ταξη υποστηριζε τα σκυλια Γαπ-Παπκ-Ραγκουση-Κατσελη κλπ). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: οι συριζαιοι θα δινουν πρν (εάν) ορκιστουν, μαχες οπισθοφυλακης- προσαρμογης στα γερμανικα στανταντς αλλα θα νιωθουν την ανασα, κκε, ξηρων, ΧΑτων, νεοδημοκρατών, φιλελευθερων, αστων, τραπεζιτων κλπ και θα διαλυθουν.

Σχολίασε ο/η Π2 |


Όταν δεν αντέχεις να αντικρύζεις και κυρίως δεν προσπαθείς να κατανοείς την πραγματικότητα, τότε βρίσκεις διεξόδους και ασφαλιστικές δικλείδες στους μύθους, στις προφητείες γερόντων, στις “αποκαλύψεις” τηλεπροφητών για ξανθά γένη, στις ψευδαισθητικές αναλύσεις και ουτοπικούς σχεδιασμούς ανεύθυνων πολιτικάντιδων και στα συνήθη παραισθησιογόνα περί προαιώνιων υπονομευτών της περιούσιας φυλής! Ζούμε το λυκαυγές του 21ου Αιώνα και εξακολουθούμε να ρέπουμε συλλογικώς σε μύθους εθνικούς, ιδεολογικούς, φυλετικούς, παραγνωρίζοντας ή αγνοώντας την καταστροφικότητα που συνεπάγεται η ροπή αυτή, ιδίως όταν χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο πολιτικής σκέψης ή συμπλήρωμα των χρονίων ελλειμμάτων πολιτικής παραγωγής και κοινωνικών χασμάτων. Ενδεχομένως να σχετίζεται και με την μορφή που δίνουμε στο χρόνο και τη σχέση μας μαζί του (Ας με συμπαθάνε οι επικριτές του Ράμφου, αλλά είναι μια πολύ πειστική ερμηνεία) Δεν μηδενίζω την αξία και το ρόλο των μύθων και των θρύλων στην πορεία ενός έθνους, αλλά στη θέση που τους δίνει και στην παραγνώριση της διττότητας που περιέχουν. Ο απόλυτος ορθολογισμός (τουλάχιστον σ’αυτή τη φάση της εξέλιξης ) αλλά και ο αποχαυνωτικός φυλετικός ή εθνικός συναισθηματισμός, μόνο κινδύνους και “στραπάτσα” -ιδίως ο δεύτερος- εγκυμονούν. Το ζητούμενο είναι να επιδιώκεις μια δημιουργική ισορροπία.
Αναρωτιέμαι όμως φίλε μου, μήπως ο Ν.Δήμου έχει δίκιο; Ο μύθος της αγνής, αγαθής και σοφής αριστεράς, έχει βαθειές ρίζες, στον τόπο μας. Και για μεν τις αγαθές προθέσεις του μετριοπαθούς τμήματος της, δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω, αλλά για την αποτελεσματικότητα της δογματικής αγκύλωσης στις θεωρίες της, που όπου εφαρμόστηκαν, μόνο στη δυστυχία και στην απόγνωση οδήγησαν, έχω τις αντιρρήσεις μου. Κοινώς παραδεκτό είναι πως η Αριστερά κατα την μεταπολίτευση, κηδεμόνευε ιδεολογικώς ( εμμέσως ή και αμέσως κάποιες περιόδους) την κοινωνία. Κόκκινο ή πράσινο ή γαλάζιο Πασοκ όπως χαρακτηριστικά έχει ειπωθεί, καθόριζαν την πορεία της χώρας που οδηγήθηκε εκ του ..ασφαλούς στα βράχια! Κρατικός και κρατικοπρεπής επιχειρηματικότητα, παρασιτισμός και δαιμονοποίηση της δημιουργικότητας και παραγωγής πλούτου, ήταν το ευαγγέλιο των κομμάτων “αστικών” και μη. Και επειδή το παραμύθι περί φιλελευθερισμού(!) που ευθύνεται για την κατάντια, καλά κρατεί, αναρωτιέμαι και πάλι για το επιχείρημα του Ν.Δήμου. Άλλωστε κάποτε και οι μύθοι καταρρέουν.

Σχολίασε ο/η salamof |


Το σκέφτονται πολλοί (και φρόνιμοι & σοβαροί). “Να βγεί ο ΣΥΡΙΖΑ να τελειώνουμε”. Σύμφωνοι, που λέει ο λόγος. (Madonna mia!). Αλλά και πάλι, μετά την απόλυτη καταστροφή, θα λένε: “Δεν φταίει η Αριστερά, απλώς δεν τα έκαμε αυτή η ομάδα τόσο καλά. Θα έρθει μια καλύτερη κτλ. κτλ.”.

Σχολίασε ο/η Κωνσταντίνος Κρης |


Κατεβαίνεις χαμηλά αγαπητέ, πολύ χαμηλά. Τι τόθελες να γράψεις για τον Λαφαζάνη; Να σου δώσω χίλιους Λαφαζάνηδες από τη Νέα Δημοκρατία; Γράφεις σχεδόν κάθε μέρα και έχεις στερέψει από έξυπνη γραφή.

Σχολίασε ο/η νπ |


” Να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ για να τελειώνουμε με τον μύθο της αριστεράς. Πώς λένε να γίνει ένας γερός σεισμός για να τελειώνουμε με τα αυθαίρετα; ”

Συμφωνώ μαζί σας ως προς την πρώτη όμως παράγραφο. Ως προς την δεύτερη ; Οχι.
Σε αυτή συμφωνούν και πιστεύουν μόνο αυτοί που σκοπεύουν στην κατάρευση όλων για να έρθουν σαν τρωκτικά μετά να φάνε ότι μπορούν. Και φυσικά μιλάμε για αυτούς που έχουν βγάλει το ύποπτο και μαύρο χρήμα και δεν θέλουν απ ουδενί μια πολιτισμένη και ανεπτυγμένη χώρα όπως οι άλλες Ευρωπαικές αλλά κάτι σαν Ουγκάντα με τους εαυτούς τους σε ρόλο πολέμαρχου.
Τώρα γιατί επιμένω στην πρώτη παράγραφο; Θα σας απαντήσω αμέσως.
Για να τελειώσει επιτέλους η Αριστερή ΟΝΕΙΡΩΞΗ που έχει διαβρώσει την ζωή αυτού του τόπου τα τελευταία 40 και κάτι χρόνια.
Βεβαίως με αυτά που γράφω μπορεί κάποιοι αμέσως (μπορεί και ο ίδιος ο αρθρογράφος) να με κατατάξουν στο κλαμπ των καπιταλιστών, νεοφιλελεύθερων, ακροδεξιών και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο μπορεί να κατεβάσει η νοσηρής φαντασία του κάθε ανθρώπου.
Επανέρχομαι όμως και το ξαναλέω για άλλη μια φορά.
Το τέλος της ονείρωξης σηματοδοτεί το τέλος της εφηβείας και των ονειρικών καταστάσεων που αυτή υπόσχεται και την προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ.
Οταν λοιπόν ο μέσος έλληνας καταλάβει και συνηδητοποιήσει τις ονειρικές φαντασιώσεις της Συριζαικής Αριστεράς και έρθει αντιμέτωπος με την σκληρή επιβίωση τότε…….
Τότε αγαπητέ κ. Θεοδωρόπουλε δεν χρειάζεται να γκρεμιστεί το σύμπαν ούτε αυτός να αιωρείται στην στρατόσφαιρα. Απλά θα τον κυριεύσει η ΑΠΟΓΝΩΣΗ και η αγωνία για το αύριο και την καθημερινότητά του, θα αφήσει τις ονειρώξεις κατα μέρος, και θα πέσει με τα μούτρα στην δουλειά για να κτίσει το αύριο με θεμέλια και στόχους και όχι λεφτά απο τους Κινέζους η τους Ρώσους πετρέλαιο απο την Βενεζουέλα και χρήματα απο το δέντρο που λέγεται Χρηματιά. Ούτε θα κοιτά να ψάξει σαν γνήσιος επαναστάτης να απασφαλίσει χειροβομβίδες και να γκρεμίσει όλη την Ευρώπη γύρω του.



@Ένας αναγνώστης

“ιδιωτικής έκδοσης χρεοστόγραφο που λέγεται Ευρώ”. Κάποιοι έχουν εγκαταλείψει διανοητικά τον μάταιο ετούτο κόσμο και μετεωρούνται στο επέκεινα. Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι ατίθασο πράγμα. Ακούς εκεί: “ιδιωτικής έκδοσης χρεοστόγραφο που λέγεται Ευρώ”!

Σχολίασε ο/η Νίκος |


Είμαστε κύτταρα ενός γερασμένου οργανισμού. Τα τελομερή μας έχουν εξαλλαχθεί σύμφωνα με το τελικό σχέδιο. ‘Ο,τι και να κάνουμε νέοι δεν πρόκειται να ξαναγίνουμε. Η εποχή της αύξησης πέρασε. Αέναη αύξηση σε ένα περιορισμένο περιβάλλον δεν είναι δυνατή. Ας επιδιώξουμε μια ευημερία χωρίς αύξηση και χωρίς χρέη προς τα παιδιά μας και το περιβάλλον. Ποιος πολιτικός θα μας το υποσχεθεί. Δυστυχώς ο καπιταλισμός και αυτοί που τον υπηρετούν και θέλουν να τον υπηρετήσουν ενδιαφέρονται μόνο για το αυξάνεστε, πληθύνεστε, καταναλώνετε…

Σχολίασε ο/η Χρυσόστομος Φουντούλης |


Επίκαιρο, γλαφυρό, χρησιμότατο και πειστικό το άρθρο σας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς αποτελεί μία εν δυνάμει καταστροφική δύναμη. Η ιστορία του, αλλά και η οπισθοδρομικότητα των πολιτικών εμμονών του, μαζί με την πολυκέφαλη δομή του, δεν μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτική λύση, αλλά μόνο διάλυση και χάος. Η σημερινή καταστροφή, που μας κληροδότησε η τριακονταετής κομματική φαυλότητα, της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένης, και η γενικευμένη διαφθορά, δεν πρόκειται να περιορισθεί αλλά θα ολοκληρωθεί ανεπανόρθωτα , από μία παρένθεση Συριζέϊκης διακυβέρνησης. Όλα εξαρτώνται από την μελλοντική απόφαση των ψηφοφόρων πολιτών.

Σχολίασε ο/η Β.Λ. |


Υπαρχουν άλλοι κόσμοι εφικτότατοι αρθρογράφε. Η νεοφιλελεύθερη αρπακτική παράνοια σίγουρα δεν είναι κοινωνικός μονόδρομος.

Σχολίασε ο/η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ – συγγραφέας |


Οι εκλογές του Μαϊου 2014 δεν θα εκλέξουν κυβέρνηση. Συνεπώς, ούτε ο κ.Δήμου “θα τελειώσει” , ούτε σεις κ.Θεοδωρόπουλε θα έχετε την ευκαιρία “να μετεωριστείτε” . Ψυχραιμία λοιπόν. Ο “θεός της Ελλάδας”, που “από παράδοση”, μάθαμε ότι υπάρχει. αλλά δεν πιστεύαμε, “θα κάνει το θαύμα του” πάλι, και τον κατάλληλο χρόνο οι εχέφρονες και συνετότεροι συνέλληνες δεν θα ρισκάρουν το Ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας, για να οδηγηθούν σε καταστροφή. Ιστορικά υπάρχει ο “αυτοκτονικός ιδεασμός” των Ελλήνων, αλλά θεωρώ ότι έχουμε πλέον θεραπευθεί από αυτόν.Αλλά υπάρχει πάντοτε στη μνήμη και το Ναυαρίνο και ο στοίχος του ποιητή, που στρεφόμενος στους “ξένους” τους “παρακαλεί να μην λησμονάνε τη χώρα του”.

Σχολίασε ο/η gregoris filis |


Το εχει πει ο Λενην καλύτερα ενα φριχτό τέλος παρα μια φρίκη ατελείωτη. Αυτο εννοεί ο αγαπητός Δημου ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ Ν’ΑΝΤΕΞΕΙ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΚΑΦΡΊΛΑ.

Σχολίασε ο/η φανουρης |


απλα, καταπληκτικο……!!!!

Σχολίασε ο/η NIK |


Πολύ απλή – δυστυχώς – η απάντηση στην ρητορική σου ερώτηση κ. Θεοδωρόπουλε : Τον δικό τους, αυτόν τον οποίον ονειρεύονται ότι θα διοικούν οι ίδιοι. Το ίδιο μήπως δεν κάνουν και οι άλλοι, καλέ μου κύριε ; Την διατήρηση του Κόσμου όπου διοικούν αυτοί, δεν ονειρεύονται ; Το δικό μου δίκαιο είναι το δικό σου άδικο, όπως και το δικό σου δίκαιο είναι το δικό μου άδικο σε τούτον τον αιώνα. Γι αυτό μάς προέτρεπε ο Θουκυδίδης να αλλάξουμε την φύση μας ώστε να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια στις πόλεις μας. Αυτόν τον αδήρητο νόμο ήθελε να υπερβεί κι ο ενορατικός Ιωάννης.

Σχολίασε ο/η Άρης Νούλης |


Όποιος “οραματίζεται” έχει ανάγκη ψυχίατρου. Δεν είναι “όραμα” το να μη θέλεις πια να κάνεις τα πάντα κατά τις οδηγίες ενός ιδιωτικού μονοπωλίου χρήματος. (Βλέπε Ευρώ.) Κατανοητή σκέψη είναι. Και δεν είναι “ευαγγελισμός της επερχόμενης Αποκάλυψης”, όπως εσείς παρουσιάζετε, το να προσπαθείς να συνάγεις διά της λογικής τα πολύ πιθανά αποτελέσματα της παραμονής στο ιδιωτικής έκδοσης χρεοστόγραφο που λέγεται Ευρώ. Αν σας πω πως αν πηδήσετε από τον δέκατο όροφο θα σπάσετε όλα σας τα κόκκαλα, τότε θα με αποκαλέσετε “ευαγγελιστή της Αποκάλυψης”;

Σταματήστε πλέον να ακούτε αυτά που θέλετε να ακούσετε, να εικάζετε και να ειρωνεύεστε. Ακούστε αυτά που λέει ο άλλος, και μόνο αυτά. Αντιτάξετε επιχειρήματα αντί ειρωνικών σχολίων, και ποιος ξέρει; Μπορεί κι άλλος να δει πως δεν ζύγισε σωστά κάτι και να τον πείσετε.

Σχολίασε ο/η Ένας αναγνώστης |


Μπορεί κανείς να φαντασθεί την κυβέρνηση Τσίπρα να αναγγέλλει έξοδο στις (καταραμένες) αγορές όπως έκανε η Ιρλανδία και Πορτογαλία πρόσφατα και όπως οενιρεύεται ο Στουρνάρας. Η, θα αποδεχθεί εναλλακτικά την πρόταση Σόϊμπλε για νέο μνημόνιο με πρόσθετη βοήθεια; Τρίτη εναλλακτική που απομένει είναι η μονομερής χρεοκοπία και σύγκρουση με την ΕΕ, μοιραία θα φέρει κούρεμα καταθέσεων (λεφτά για τους καταθέτες υπάρχουν μόνο στο βαθμό που επιστρέφονται τα παλιά δάνεια). Και αυτοί που δεν έχουν καταθέσεις να δω από ποιούς θα παίρνουν τα επιδόματα. Ναι θα φύγουν με ελικόπτερο σε 2 μήνες κυνηγημένοι πρωτα-πρώτα από τους ανεμοδούρες ΠΑσόκους που μαζέψανε πουλώντας όνειρα Ανδρεϊκά χωρίς φευ τα δανεικά που πάσαρε ο Ανδρέας συν τις λοιπές συνηστώσες. Πράγματι θα απαλλαγούμε από δαύτους, αλλά με τι κόστος! Μια χώρα παρίας σαν τους Σέρβους που φως δεν βλέπουν. Υπάρχει όμως εναλλακτική λύση;

Σχολίασε ο/η I.Aggelopoulos |


Το βέβαιο είναι πως οι ευαγγελιστές της Καθημερινής οραματίζονται ότι το Μνημόνιο θα μας σώσει, ότι η ανεργία θα φέρει την ανάπτυξη και ότι ο σταθερός κατήφορος των τελευταίων 5 ετών είναι μια αριστερή πλάνη που διασπείρει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιποί υπονομευτές του λαμπρού success story!

Σχολίασε ο/η Τραλαλά |


Μπάλα μόνη της, στη σέντρα

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ στην Ελευθεροτυπία, εδώ

ΟΥΤΕ συνεννοημένοι. Από πέντε άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους άκουσα, μέσα στις πρώτες δύο μέρες του χρόνου, τις ίδιες φράσεις. «Το 2014 θα είναι οριακό. Δεν πάει άλλο έτσι. Είναι η χρονιά που κάτι ριζικό και μεγάλο θα γίνει!». Από όλους ζήτησα διευκρινίσεις. Πού το βασίζουν; Φόβος, ευσεβής πόθος ή αποτέλεσμα κάποιας βαθιάς πολιτικοκοινωνικής ανάλυσης;

Δεν πήρα συγκεκριμένες απαντήσεις. Βασίζονται περισσότερο στην εμπειρία των δικών τους αντοχών. Βλέπουν γύρω τους και τις αντοχές του κύκλου τους να έχουν φτάσει ήδη στο στρίφωμα και οδηγούνται στην πρόβλεψή τους. Συνηγόρησα υπέρ του διαβόλου, μήπως και καταφέρω να εκμαιεύσω κάτι περισσότερο από μία αοριστία. «Και πού ξέρετε πόσο ελαστικές είναι τελικά οι αντοχές των ανθρώπων; Με τι τις συγκρίνετε; Και επίσης, τι σας κάνει να πιστεύετε πως δεν θα καταφέρουν ακόμη μία φορά, ακόμα λίγο ή πολύ χρόνο, να απελευθερώσουν από τη βαλβίδα τον ατμό που έχει φτάσει το βρασμό στο επικίνδυνο σημείο του; Γιατί να μην περάσουμε μία ακόμα χρονιά ελεγχόμενης αποσυμπίεσης, δίχως να γίνει τίποτα ριζικό και ουσιαστικό προς μία άλλη κατεύθυνση;».

Δεν είναι εύκολο να απαντήσεις σε αυτά. Οπως δεν είναι και αυτονόητο πως μπορείς να απορρίψεις κατηγορηματικά πως τίποτε δεν θα συμβεί. Η αλήθεια είναι πως αρκετοί άργησαν να ονειρευτούν μια αντίδραση. Είχαν πιστέψει στα πρώτα χρόνια των Μνημονίων πως όλα για καλό γίνονται και πως είναι μια ευκαιρία για νοικοκύρεμα που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Μετά άρχισαν να πέφτουν οι δουλειές τους, να εξανεμίζονται οι καταθέσεις τους, να κινδυνεύουν τα σπίτια τους, να παίρνουν πια τα παιδιά τους από τα ιδιωτικά σχολεία, να ζορίζονται στην εκπλήρωση των φορολογικών τους υποχρεώσεων. Και άρχισαν να αναρωτιούνται: Ευκαιρία για νοικοκύρεμα ποιων;

ΓΕΝΙΚΑ, αυτό το πρόβλημα το συναντάς ανεξάρτητα αν η αφετηρία της ιδεολογίας σου είναι η Αριστερά ή η Δεξιά. Ζητάς αλλαγές, δίχως να έχεις υπολογίσει πως μπορεί κι εσύ να συμπεριλαμβάνεσαι μέσα σε αυτές. Ζητάς να πεθάνει ο παλιός κόσμος, αλλά δεν έχεις δει το σχοινί που έχει μπερδευτεί στα πόδια σου και που όταν τραβηχτεί θα παρασύρει κι εσένα, ως μέρος του παλιού κόσμου.

Πιέζοντας ακόμη περισσότερο, να μου πουν τι είναι εκείνο το οποίο ονειρεύεται ο καθένας για τη νέα χρονιά, ποια είναι η αλλαγή ή η ρήξη που θα ήθελαν, εκεί τα πράγματα διαφοροποιούνται σαφώς. Οι μεν ελπίζουν σε ένα γενναίο κούρεμα χρέους και μια Ευρώπη πιο σπλαχνική απέναντι στη δοκιμαζόμενη Ελλάδα, και οι δε σε κάτι που θα φέρνει σε έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα. Αυτή ουσιαστικά είναι η εμπέδωση των «δύο άκρων». Οσοι επιμένουν να εμπιστεύονται μια πολιτική και μια οικονομία που έχει αυτοδιαφημιστεί ως μονόδρομος για την ανθρωπότητα και ζητιανεύουν από αυτή την πολιτική λίγη καλοσύνη, και όσοι θεωρούν πως οι συνθήκες είναι κατάλληλες για τη μεγάλη επανάσταση που θα αλλάξει την Ευρώπη.

ΦΥΣΙΚΑ, δεν ξέρω τι θα γίνει. Βλέπω όπως όλοι τα κουράγια να στραγγίζονται. Ομως, είμαστε ακόμα τόσο μακριά μεταξύ μας, στην εκτίμηση της ιδανικής ρότας, που είναι πιθανό η μπάλα να συνεχίζει να κάνει γκελ μόνη της στη σέντρα του γηπέδου, δίχως να είναι στην κατοχή καμιάς ομάδας.



About panosnomikos

I have published "Fateful Eyes", an intriguing novel about love, war, financial crisis and a man's quest to comprehend fate's dizzying gaze...
This entry was posted in General interest, Greece & Greek diaspora. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s